وکیل حجت اله کریمیان

وکیل پایه یک دادگستری (اصفهان)
وکالت تخصصی در دعاوی کیفری

موبایل: 09132100173

دکتر علی باغانی

وکیل پایه یک دادگستری (تهران)

موبایل: 09121279417
تلفن: 02188923854

نریمان کازرونی

وکیل پایه یک دادگستری (تهران)

موبایل: 09121340411

مصادیق جرم توهین

هجو

[تعداد: 0   میانگین: 0/5]

بهترین وکیل کیفری در اصفهان برای توهین

به موجب ماده ۷۰۰ ق.م.ا. (کتاب پنجم): «هرکس با نظم یا نثر یا به صورت کتبی یا شفاهی کسی را هجو کند و یا هجویه را منتشر نماید به حبس از یک تا شش ماه محکوم می شود».

هجو در لغت به معنای شمردن معایب کسی را، دشنام دادن کسی را به شعر، مذمت به شعر و هجو کردن یعنی کسی را بد گفتن (مخصوصا به شعر). مقنن در ماده مرقوم همین معانی را در نظر داشته و از این رو، باید گفت هجو توهین ادبی است و چنانچه متضمن نسبت دادن جرمی باشد، می توان مرتکب را با رعایت سایر شرایط به اتهام افترا و یا قذف، حسب مورد، محکوم نمود.

ویژگیهای این جرم عبارتند از:

شكل خاص

هجو در قالب نظم یا نثر معنا و مفهوم پیدا می کند. واژه های نظم و نثر دارای معانی ادبی است. نظم به معنای شعر و نثر سخن غير منظوم یا کلامی است که شعر نباشد.

بنابراین، توهین به دیگران به صورت استعمال یک لفظ تنها و یا الفاظ منقطع و نامربوط مانند احمق یا بیشعور و نظایر آن…. مادام که به شکل و ظاهر منظوم یا منثور در نیامده باشد، کافی نخواهد بود. به همین ترتیب است نقاشی و کاریکاتور که مصداق هجو قرار نمی گیرند. همچنین واقعی بودن مفاد هجویه مانع تحقق این جرم نخواهد و البته مشروط بر اینکه با معیار عرف، موهن باشد. در هجو، وسیله شرط نیست و لذا ممکن است به وسیله اوراق چاپی، خطی، کتاب، جزوه و امثال آنها باشد. قانونگذار، مصداق شفاهی آن را نیز قابل مجازات دانسته است. مکتوب کردن هجویه روی دیوار، تابلوهای تبلیغاتی، رایانه و غیره نیز جرم محسوب می شود.

ضرورت انتشار

برداشت نخست از جمله اخير آن است که قانونگذار با تصریح به «… کسی را هجو کند…» تردیدی در معلق نبودن این جرم به انتشار هجویه باقی نگذاشته است. اما در برداشت دوم که بنا داریم با احراز نظر مقنن در منطوق مستجیل نشویم، می توان به نکات زیر در ضرورت انتشار هجویه برای شمول ماده ۷۰۰ ق.م.ا. (تعزیرات) استناد نمود. نخست این که منطقی نمی نماید که مجازات جرم در موارد عدم انتشار و انتشار یکسان باشد. دوم، منظور از جمله «… و یا هجویه را منتشر نماید…» این بوده که انتشاردهنده شخص غير از تهیه کننده است و لذا چنانچه انتشار دهنده هیچ نقشی در هجویه نداشته باشد باز هم محکوم به مجازات این جرم خواهد بود.

همین استدلال را می توان در ماده ۶۹۷ ق.م.ا (تعزیرات)، که منطوقی مشابه دارد، ملاحظه نمود و قرابت شماره های مواد ۶۹۷ و ۷۰۰ مؤيد نظر قانونگذار به شرح فوق است.

سوم، شدت مجازات جرم هجو (یک تا شش ماه حبس) به طور ضمنی مؤید آن است که تحقق جرم هجو موکول به انتشار هجویه است و چندان منصفانه نیست که مجازات جرم در صورتی که هجویه به عنوان مثال در یک روزنامه با تیراژ میلیونی منتشر شود همانی باشد که مرتکب، هجویه را برای طرف به طور خصوصی بخواند.

مجازات اشد

هجو کردن در مقایسه با مجازات توهین ساده اشد است (حبس از یک تا شش ماه) و شاید بتوان علت آن را تأثیر عمیق و پایدار نظم یا نثره در ذهن مردم و سوءنیت همراه با سبق تصميم هجوکننده دانست و این نکته ای است که مقنن از آن غافل نبوده است. . ماده ۷۰۰ ق.م.ا (کتاب پنجم) از مصادیق ماده ۱۰۴ ق.م.ا. است که مقررات مذکور در ماده ۱۰۰ این قانون و تبصره ۱ آن باید لحاظ شود: «در جرائم تعزیری قابل گذشت، گذشت شاکی یا مدعی خصوصی حسب مورد موجب موقوفی تعقیب یا موقوفی اجرای مجازات است.

تبصره 1- جرائم قابل گذشت، جرائمی می باشند که شروع و ادامه تعقیب و رسیدگی و اجرای مجازات، منوط به شکایت شاکی و عدم گذشت وی است.»